Opstanding

Tijdens de paasnachtdienst ontvang ik tot mijn verrassing een paar druppels water op mijn voorhoofd. Hoe vaak krijgt een volwassene nog te maken met vaderlijke ontferming? De gulheid van het dopende gebaar treft me. Deze symbolische doop is misschien een hernieuwing van de belofte om onze oude gedragingen af te leggen en nieuwe tot leven te wekken. Water speelt al eeuwen een cruciale rol in dit opstandingsritueel. Ooit zweefde de Geest over de wateren. De Rode Zee was het watergraf van de oude mens en de doortocht leidde tot bevrijding. In de Griekse mythologie wordt het rijk van de levenden door de rivier de Styx gescheiden van het dodenrijk. Lang dacht ik dat wij mensen allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Maar we dobberen vooral op dezelfde levensrivier. Sommigen bevinden zich op een jacht, anderen peddelen in een kano en velen vallen van een vlot waardoor ze dreigen te verdrinken. Daarom staat ons niets anders te doen dan op te staan uit dode onverschilligheid en ons medeleven te ontwikkelen. Met de nadruk op leven. Opdat onze menselijke gulheid vrijuit stromen gaat. Deze woorden van Huub Oosterhuis zijn als een dagelijks opstandingsritueel:

Sterven zal je ooit

Maar vandaag
en godweet morgen
kun je leven, doen, zien
iemand voor iemand zijn
misschien
en het verschil maken, toch
tussen onverwisselbaar uniek
en om het even
tussen dood en leven.