Shoppen

‘Die operatie is een eitje’, hoorde ik mensen zeggen. ‘Denk er niet te licht over,’ zei mijn cardioloog. Wie moest ik geloven? ‘Het is niet hetzelfde als even gaan shoppen’, waarschuwde dezelfde hartspecialist. ‘Och jongen, ik ben als de dood voor shoppen. Alleen het woord al’, probeerde ik luchtig. Toch neem ik blijmoedig bus en metro (want na de operatie mag men geen autorijden en word ik gehaald) richting ziekenhuis. Net als mijn omgeving vind ik mijn opgewektheid ook hoogst merkwaardig. Maar ik heb dit van geen vreemde. Mijn vader zegt enorm nieuwsgierig te zijn naar wat er tijdens narcose en operatie precies met hem gebeurt. Lucht behoorlijk op, deze herkende familieaandoening. Is die aangeboren geboeidheid mijn innerlijke gids? Zelfs op de operatietafel ben ik nog niet nerveus. Komt ook door de wakkere blik van de chirurg. Hoewel het eigenlijk om te huilen is dat zijn heldere aanwezigheid zo uitzonderlijk is. Waarom raakt me dat? Wat is nou eigenlijk mijn leidraad? Nadat er wonderen in en met me zijn verricht word ik twee uur later wakker. Nog wat beduusd mag ik ’s middags naar het toilet. Daar krijg ik een hevige slagaderlijke liesbloeding. Gelukkig ben ik in goede handen. Ik heb geen andere optie dan te vertrouwen. Dat inzicht is mijn leidraad. Maar een ding weet ik zeker: een operatie is nog erger dan shoppen.