Wandelende microfoonstandaard

Tijdens deze grote nieuwjaarsschoonmaak beken ik dat de meninkjes en debatjes niet alleen mijn oren uitkomen, maar er ook al lang niet meer in willen. ‘Hou het binnen!’ denk ik als iemand z’n deskundige mond opendoet. ‘Moduleer lekker in je eentje!’ grom ik dagelijks tegen de autoradio. Waarom is het mode om de mens tot een mening te reduceren? Wanneer zal dit afgrijzen me voorgoed overnemen, verpletteren en brodeloos maken? Want het niet meer kunnen aanhoren van opinies is een erg onhandige eigenschap voor een interviewer. Vragenstellen is al lang geleden mijn vak geworden. Mijn C.V. is eenvoudig samen te vatten tot: Wandelende Microfoonstandaard. Wat bezielt zo iemand? Waartoe dag in dag uit vragen, kietelen, trekken en hengelen? Hoe kan een mens die de stilte tussen de woorden zo liefheeft leven van het interviewen? Geen idee. Maar meer en meer voltrekt zich een wonder. Tussen alle vaklieden en deskundigen die ik overval met persoonlijke vragen zit steeds vaker een mens die zijn ware gezicht laat zien. Iemand die het lef heeft om z’n masker af te zetten, uit z’n rol te vallen. Die meer wil zijn dan een moderne mening. Die de stilte durft toe te laten, omdat bepaalde ervaringen zich nu eenmaal niet in woorden laten vangen. Dit verzoent mij dan weer met die ongelofelijke mediawoordenstroom waar ik me medeschuldig aan maak. 