Welkom

Het ziekenhuis kondigt een glimlachcampagne aan, want ‘een warme begroeting geeft rust en vertrouwen.’ Een wijs inzicht. Geen speld tussen te krijgen. Waarschijnlijk is de cursus ‘stug door blijven stralen, ook als je wordt uitgescholden’ onontbeerlijk. Mijn geliefde was daar goed in. In Indonesië sloeg hij de onafzienbare rij bij het stationsloket over en stapte zonder kaartje de trein in. Moe van de ondoorgrondelijke gezichten zonder reactie, stopte hij met zich langer te ergeren. Na honderd kilometer treinreis kwam een conducteur naar ons vervoersbewijs vragen. Mijn geliefde had de eeuwige glimlach van het land afgekeken, en zei zacht stralend dat hij het kaartje graag ter plekke wilde aanschaffen. Dat bleek natuurlijk niet mogelijk, maar hij hield blij vol. Uiteindelijk droop de treinbeambte af, ontmoedigd door zoveel goedmoedige onnozelheid. Ja, mijn geliefde was bij leven een boef, maar -ik bedoel en- ik heb veel van hem geleerd. De laatste tijd ben ik regelmatig in het ziekenhuis en ik geniet van de vriendelijkheid van -het moet gezegd- met name de vrouwen die me gastvrij in de hal ontvangen. Compassie geneest al bij de voordeur. Helaas hebben de mannelijke specialisten die lieftallige cursus nog niet gevolgd. Gelukkig kreeg ik ‘m al van mijn toenmalige geliefde. Ik blijf net zo lang warm glimlachen tot het professionele masker van de arts tegenover me openbreekt. Dan is er mijn intensive care.