Windsels

De vastentijd begint vroeg dit jaar. Veertig dagen om illusies en belemmerende overtuigingen als windsels van ons af te pellen. Tot we op de naakte waarheid stuiten. Zo valt het me op dat er een vorm van eenzaamheid bestaat die niet nodig is. Ooit sprak ik mijn klasgenoten van de basisschool. Al gauw keken we elkaar stomverbaasd aan: ‘Huh? Voelde jij je toen ook alleen? Ik dacht dat ik de enige was!’ Was er sprake geweest van een geraffineerd staaltje verdeel en heers-beleid? Tegenwoordig zou je het gaslighting noemen. Dit eenzame misverstand zie ik nu ook bij de omroep. Het zijn barre tijden vol dreigende ontslagen en krimpende mogelijkheden. Een gezamenlijk probleem zou je zeggen. Maar veel makers worstelen nu in hun eentje, denkend dat het allemaal aan hen ligt. Wat ze nodig hebben (weet ik als dat basisschoolkind van toen): ‘Excuses voor het feit dat je nu op een programma zit dat ver onder je niveau is, dat met veel te weinig mensen gemaakt moet worden. Geweldig dat je ons uit de brand helpt. Zodra het kan, volg je je hart weer. Want als jij straalt, fonkelen we allemaal.’ Waarom mensen aan zichzelf laten twijfelen? Dit angstige mechanisme zie je ook in liefdesrelaties, gezinnen, kerken en landen. Laten we uit de windsels van de krampachtigheid stappen. Wat zal die vrijkomende gulheid met ons doen?