‘Men houdt zich hier afzijdig van zijn buren.
Ik zie in de gezichten om mij heen
geen teken van verwantschap; in de ure
die allen wacht hebben wij niets gemeen’,
zo dichtte Jean Pierre Rawie al lang geleden zijn Nachtlokaal, over het leven zelf. De wachtkamer voor de dood. Vroeger las dit gedicht als een trein. Hedentendage is het juist de vraag geworden of we, nu we hier toch zijn, wellicht iets met elkaar te maken hebben. meer

Misschien is het wel helemaal niet zo. Verbeeld ik het me maar. Misschien hadden we vroeger ook nergens tijd en plek voor.
Toch herinner ik me zeeen van Blijven, van Niet verder gaan, van Pozen, Stilstaan, Toeven, Vertoeven en van Wijlen. meer

Men kent dat wel. Beetje dom.
Blijven staren naar letters op papier, terwijl men niets meer waarneemt van dat alles.
De ogen blijven gedisciplineerd doorwandelen, terwijl de gedachten vrij zijn en dus vertrokken.
Als kind hadden we dat al. meer

Volgens de autoradio kreeg de ongelovige componist Francis Poulenc zo’n optater van het dodelijke verkeersongeval van een goede vriend van hem, dat hij spontaan spoorde naar de Zwarte Madonna van Rocamadour in Frankrijk, daar een heftige religieuze ervaring opdeed en er prompt een prachtstuk van bakte: Litanies à la Vierge Noire.
Kon ik net gebruiken, zo op weg naar Brugge. Anders had ik de al aankoekende opdracht van de katholieke medeschrijver (“ Bezoekt men Brugge, dan spoedt men zich naar Michelangelo”) hoogstaannemelijk in de Belgische wind geslagen. Er zijn tenslotte grensjes. meer

Het klassieke hart van Annemiek volgens de Avro

God heeft het land aan de woestijnen,
aan droge, saaie, humorloze praat,
aan preken waar geen letter poëzie in staat;
hij houdt van avontuur, muziek en donderjagen –
diep in zijn hart is God een ouwe zeepiraat.

Koos Geerds

Ik heb Zijn beeltenis maar vaag in mijn gedachten
en ik weet haast niets van hoe Hij sprak en hoe Hij keek
‘k zou willen weten hoe Hij liep en hoe Hij lachte
‘k zou willen weten hoe Hij door Zijn haren streek

‘k zou willen weten of Hij appels at of noten
en hoe Hij hoestte als Hij bij de oever stond
hoe Hij Zijn baard geknipt heeft en Zijn neus gesnoten
iets van Zijn oogopslag, Zijn tanden en Zijn mond

en hoe Hij sliep en hoe Hij heeft ontbeten
en of Hij koffie dronk of thee bij het ontbijt
en of Hij weles met de deuren heeft gesmeten
en of Hij hield van knoflook of van zoetigheid

maar ik ruik wierook, plechtig klinkt in alle talen
wat Hij gezegd heeft, en ik verdwaal in mijn gebed
want ik zoek de kleuren van Zijn kleed en Zijn sandalen
ik zoek gewoon DE MAN VAN NAZARETH

Toon Hermans
uit: ‘Jezus is jarig’ (Waanders Uitgevers, Zwolle, 2001)

Zo’n lijgertje kun je natuurlijk ook teeuwtje noemen. Apart verhaal he, dat vader leeuw en moeder tijgerin al zes jaar om elkaar heen zijn getijgerd in dezelfde kooi en dat het nu pas aan is, daar in die dierentuin in Taiwan.
Een leeuw is een groepsdier en een tijger juist helemaal niet. Zullen hun lijgertjes dan in de war zijn? Stel, je vader is solozeiler en je moeder een teamspeelster, dan word je natuurlijk zelf een zeilmeisje dat in haar dooie uppie de wereld over wil, en daar op alle tv-netten van de aardbol kond van moet doen.
Er zullen steeds meer lijgers en teeuwen komen. Ook in de mensenwereld. Vroeger noemden we die mensen halfbloeden, terwijl het natuurlijk veel logischer is dit als dubbelbloed te zien. Je wordt er altijd knapper van, zo zien wij aan de dubbelbloedigen onder ons.
Geldt dat ook voor godsdienst?
Syncretisme, het naar elkaar toegroeien van religies, kan zelfs door orthodoxie niet voorkomen worden, zo lees ik op internet. Omdat het een ongemerkt proces is.
Bovendien vergeten de tegenstanders hiervan, dat hun eigen godsdienst ook niet uit een stuk is ontstaan.
Lijgeren en teeuwen, het klinkt als twee aantrekkelijke, nieuwe sporten waar ik wel op wil!

Tante Post doet het niet. Meerdere enveloppen die ik onlangs in de brievenbus stopte zijn nooit aangekomen.
Daar krijg je rare bedenksels van. Over boze postbodes die de te bezorgen vracht in hun schuur oppotten. Soms lees je daar weleens over.
Maar je weet het niet. Er blijven zoveel letters in het ongewisse.
Het ganse hemelrond is tegenwoordig zwaar van hangende, vliegende of mislukte smsjes, mails, voicemail- en twitterkreten. meer

Boven het park hangt een kolos van een huilbui. Donker en zwaar. Het onweert al.
Eigenlijk is er werk aan de winkel en is dit doelloze lopen niets meer dan om de hete brij heendraaien. Zoals altijd als er iets voortgebracht moet worden. Altijd maar dat riuele weglopen en weer terugkomen. meer

Een bekende schrijver zegt dat de werkelijkheid te absurd is om die te beschrijven. Men zou je niet geloven. Fortuinlijker is de boel bij elkaar te fantaseren. Hem heeft het bepaald geen windeieren gelegd.
Mijn grootmoeder maakte dagelijks ook zulke onwaarschijnlijke dingen mee, dat zij er gaandeweg maar het zwijgen toe is gaan doen.
Ik vertoon haar trekjes.
Ik heb dit afgelopen weekend een enorme roze olifant ontmoet.
Gelukkig waren er twee zeer betrouwbare getuigen bij. Die hebben de viervoetige ook waargenomen. Anders was ik in zelftwijfel verstikt.
Toch valt er geen zinnig woord over deze roze olifant te zeggen.
En dat is jammer.
Het is als na sommige dromen. Die kunnen zo gecompliceerd zijn, dat je bij het ontwaken wel weet hebt van de zwaarte ervan, maar niet wat je ermee moet, laat staan hoe je het zou kunnen delen met een ander levend schepsel.
Wat een geluk dat er muziek bestaat en dat het met ons doet en praat.
Met mijn rijpe concertvriend zit ik weer genadig in het Concertgebouw.
Mendelssohn, Schumann, Dvorak.
Hij is misschien de laatst levende die in staat is uit te drukken wat er ooit gebeurd is in dit land.
Dat wat eigenlijk met geen pen is te beschrijven. Hij heeft dat toch gedaan.